Edukacja

KONCEPCJA EDUKACYJNA „ŻYRAFIEJ OSADY”

Aktywną rolę ucznia w procesie uczenia się, która wpływa na wzajemne relacje pomiędzy uczniem i nauczycielem. Jest to relacja zbudowana na partnerstwie i współpracy. Obie strony odpowiadają za efekty wspólnie podjętych działań. Aktywność dziecka w edukacji ma kluczowe znaczenie i wynika z potrzeb: działania, ruchu, potrzeb poznawczych, a także biologicznych. Można powiedzieć, że aktywność dziecka jest naturalną drogą do poznawania i odkrywania świata. Zadaniem nauczyciela jest stworzyć takie warunki, aby dziecko mogło w sposób aktywny poznawać rzeczywistość.

ROLA NAUCZYCIELA

Nauczyciel inspiruje twórcze myślenie
Zakłada to odejście od poznawania gotowych instrukcji, powielania schematów. Nauczyciel w kontakcie z uczniami stosuje terminologię poznawczą typu : „jak myślisz?”, „sprawdź”, „przeanalizuj”, „ porównaj”, co daje możliwość stawiania pytań przez dziecko. Zgodnie z założeniami pedagogiki konstruktywistycznej umiejętność zadawania pytań umożliwia konstruowanie wiedzy przez dziecko.

Nauczyciel stawia dzieci w opozycji do ich dotychczasowych przypuszczeń
Pozwala to na tworzenie sytuacji problemowej, zachęca do poszukiwania i podjęcia czynności badawczych

Nauczyciel jest w dialogu z sobą samym i z uczniami
Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych, zarówno na linii nauczyciel – uczeń jak i uczeń – uczeń, jest podstawowym warunkiem edukacji. Według Jaspera Julla ”Jakość dialogu między dorosłym i dzieckiem polega na woli i zdolności do obrony swojego punktu widzenia oraz do wysłuchania głosu drugiej strony”, obejmuje również pielęgnowanie różnic w myśleniu i odczuwaniu świata. Dialog jest też podstawą uczenia się poprzez współpracę, dlatego nauczyciel stwarza jak najwięcej warunków do pracy w małych zespołach, aby umożliwić dzieciom wymianę doświadczeń i poglądów. Dialog ułatwia nie tylko komunikowanie się czy wchodzenie w interakcje społeczne, ale sprzyja też rozwijaniu kompetencji emancypacyjnych, odwołując się do wolności ucznia i jego swobody działania.

Nauczyciel jako przewodnik
Nastawiony jest na rozwój indywidualności dziecka, która jest wyznaczana jego możliwościami. W procesie edukacyjnym jest organizatorem, doradcą, opiekunem. To znaczy „udziela uczniom emocjonalnego wsparcia, tworząc klimat bezpieczeństwa i poznawczej autonomii; uwzględnia autonomię dziecka w respektowaniu jego indywidualnego stylu uczenia się; zarysowuje drogę postępowania, gdy dziecko czuje się zagubione i potrzebuje wsparcia; tworzy warunki do zdobywania informacji niezbędnych do wykonywania zadania”.

Nauczyciel tworzy odpowiednią „przestrzeń edukacyjną”
Dba, aby otoczenie dziecka było specjalnie zaaranżowane, nasycone różnorodnymi materiałami, które będą zaproszeniem do aktywności, sprawiając przyjemność i gwarantując osiąganie sukcesów. Materiały te uwzględniają indywidualne oczekiwania, potrzeby i kompetencje dziecka. W takim środowisku edukacyjnym dziecko ma szansę bycia inicjatorem i kreatorem własnych procesów uczenia się. Staje się ono badaczem, odkrywcą i ekspertem.