Jak rozwiązujemy konflikty?

W Żyrafiej Osadzie wszelkie spory (dot. kadry, rodziców, dzieci) rozwiązujemy w oparciu o Porozumienie bez Przemocy, które daje nam sporo narzędzi na konstruktywne załatwianie spraw a także uczenia dzieci i dorosłych jak radzić sobie w konfliktowej sytuacji.

  1. Rozmowa empatyczna – wysłuchanie się wzajemne obu stron.
  2. Mediacja – zaproszenie 3 osoby by pomogła stronom się usłyszeć.
  3. Mediacja rówieśnicza – mediowanie konfliktów przez dzieci bez udziału dorosłych.
  4. Kręgi Naprawcze – metoda rozwiązywania konfliktów obejmująca społeczność, kiedy konflikt dotyczy więcej niż dwóch osób.

 

MEDIACJE MIĘDZY DZIEĆMI

„Konflikty zawsze zawierają dary. Mediacje można postrzegać więc jako otwieranie dotychczas zamkniętego pudełka z prezentem, który jest źródłem radości. Funkcją mediatora (trzeciej strony) jest uchylenie wieczka, zwłaszcza wtedy, gdy dar (konflikt) znajduje się w szczelnie zamkniętym opakowaniu. Innymi słowy – mediację można opisać jako proces, podczas którego ktoś pomaga innym zmienić ich spojrzenie na konflikt, zauważyć jego twórczy potencjał. Wraz z osobami zaangażowanymi w konflikt mediator pomaga wypracować porozumienie, w jaki sposób chciałyby one w przyszłości współdziałać.” Liv Larrson

W Żyrafiej Osadzie pragniemy „odczarować” sposób, w jaki patrzymy na konflikty. Zamiast traktować je jako coś niepożądanego, czego trzeba unikać, chcemy pokazać, że są czymś naturalnym, tylko potrzebujemy nauczyć się, jak je rozwiązywać w sposób służący wszystkim osobom w konflikcie. Konflikty zawsze wskazują na niezaspokojone potrzeby, które domagają się zauważenia i potraktowania poważnie.

Mówiąc prosto, mediacja to zaproszenie trzeciej osoby do konfliktu. Gdy dwoje dzieci się kłóci, towarzyszą temu silne emocje, wzajemny żal i obwinianie. Potrzebny jest udział dorosłego, który w bezstronny sposób spojrzy na sytuację, nazwie potrzeby każdego dziecka, jakie stoją za ich zachowaniem, oraz pomoże im się nawzajem usłyszeć. Wzajemne usłyszenie swoich potrzeb jest początkiem zbudowania na nowo kontaktu między dziećmi, a potem znalezienia wspólnego, dobrego dla obu stron, rozwiązania. Takie podchodzenie do sytuacji konfliktowych skutkuje wzrostem poziomu zaufania i bezpieczeństwa w grupie, a w konsekwencji w całej społeczności szkolnej.

W Żyrafiej Osadzie mediator zaprasza dzieci do świata dialogu. W spokojnej atmosferze wysłuchuje najpierw jedno dziecko, potem drugie, próbując dostrzec za wypowiadanymi słowami jego uczucia i potrzeby. Gdy dzieci się usłyszą, wspiera wypracowanie rozwiązania, które pomoże na przyszłość lepiej dbać i potrzeby dzieci.

Co zrobić, aby konflikt między dziećmi uczył nas wszystkich, jak żyć w pokoju, jak zaspokoić potrzeby wszystkich, jak nawiązać prawdziwą współpracę? Wierzę, że najlepiej pokazać to, co chcemy, żeby dzieci robiły poprzez własne zachowanie. Sprawdza się tu zdanie, że dzieci robią to, co my robimy, a nie to, co mówimy.” Liv Larsson, Porozumienie bez przemocy w mediacjach

 

KRĘGI NAPRAWCZE

Kręgi naprawcze (z ang. Restorative Circles) to metoda rozwiązywania konfliktów międzyludzkich, skonstruowana przez Dominica Bartera, która obejmuje grupy osób zaangażowanych w konflikt.
Do jej stworzenia wykorzystano założenia idei Porozumienia Bez Przemocy M. Rosenberga.
W Żyrafiej Osadzie służy jako sposób na rozwiązywanie konfliktów w społeczności szkolnej (uczniowie, nauczyciele, rodzice), w które zaangażowane jest wiele osób.

Kręgi Naprawcze angażują wiele osób oraz wymagają poświęcenia czasu, by pojawiła się możliwość wysłuchania wszystkich z taką samą uwagą. Doświadczenie na świecie pokazuje, że szczególnie w społecznościach szkolnych, w konfliktach pomiędzy dziećmi, ten wysiłek skutkuje długoterminowymi rezultatami wychowawczymi.

Zasady, na których opiera się proces kręgów naprawczych, to:

  • dobrowolność (udział w kręgu jest dobrowolny),
  • równość (każdy ma prawo do zabrania głosu w danej sprawie, na równi z innymi – dziecko, dorosły, nauczyciel),
  • odpowiedzialność (każdy wypowiada się w swoim imieniu, bierze odpowiedzialność za to, co myśli, czuje i czego potrzebuje),
  • współdzielenie wpływu na sytuację przez wszystkich członków społeczności.

Jak wyglądają w praktyce Kręgi Naprawcze?

Krąg to seria spotkań naprawczych, prowadzonych przez facylitatora (osobę wspierającą). Spotkanie jest zwołane w odniesieniu do konkretnego zdarzenia, które osoba wnosząca uważa za przyczynę konfliktu. Krąg może powołać każda osoba w społeczności szkolnej (nauczyciel, rodzic, dziecko itp.)

Do kręgu zapraszane są wszystkie osoby zaangażowane w sytuację konfliktową.

Cały proces kręgów naprawczych wygląda następująco:

  • krąg otwarcia – podczas którego z facylitatorem spotykają się osoby (pojedynczo lub grupami) zgłaszające chęć udziału w kręgach, uściślają temat spotkania i akceptują zasady działania kręgów naprawczych.
  • krąg naprawczy – to spotkanie wszystkich osób zaangażowanych w sprawę. Podczas spotkania Facilitator dba o stworzenie przestrzeni, w której każdy może się wypowiedzieć i zostać wysłuchanym oraz czuwa nad strukturą kręgu. Dochodzi również do zawarcia porozumienia (umowy), satysfakcjonującej wszystkie strony.
  • krąg zamknięcia – celem tego spotkania jest sprawdzenie w jaki sposób została zrealizowana umowa i czy jej wykonanie jest zadowalające dla uczestników.

Co wyróżnia ten sposób rozwiązywania konfliktów?

  • W kręgach naprawczych nie używa się określeń „sprawca” i „ofiara”, jako że tego typu etykiety zwiększają napięcia i utrudniają znalezienie rozwiązania sporu. W zamian używa się nazw „sprawca czynu” i „odbiorca czynu”, co pomaga zachować neutralność i dojść do porozumienia.

  • Kręgi naprawcze uczą brania odpowiedzialności za swoje działania, pokazują, jak można usłyszeć się wzajemnie, gdy odrzuci się etykietki i oceny.

  • W kręgach każdy ma takie samo prawo do wypowiedzenia się, podzielenia tym, co dla niego jest najważniejsze w tej sytuacji. Dzięki takiej otwartości pojawia się wrażliwość na drugiego człowieka, chęć do uwzględnienia drugiej osoby z jej potrzebami, szukania rozwiązań, które będą dobre dla wszystkich.

  • W kręgach nie stosuje się kar jako rozwiązania konfliktu, dzięki czemu relacje pomiędzy osobami mają szanse zostać naprawione. W zamian dąży się do ustalenia naturalnych konsekwencji dla „sprawcy czynu”.

  • Po ustaleniu konsekwencji zdarzenia, kolejnym krokiem w procesie naprawczym jest znalezienie sposobu na zadośćuczynienie, czyli naprawienie zaistniałej sytuacji w sposób, który zadowoli odbiorcę i resztę osób, zaangażowanych w krąg naprawczy.

Więcej informacji znaleźć można na stronie www.strefapbp.pl