„Przeciwieństwem dyktatury dorosłych jest dyktatura dziecka. Alternatywą dla niej jest jednakowy szacunek dla godności obu stron i odpowiedzialność osobista dorosłych” Jesper Juul
W szkole, poza matematyką, przyrodą i językami, ćwiczymy i poznajemy się w relacjach: międzyludzkich i międzygatunkowych, rówieśniczych i międzypokoleniowych.
W Żyrafiej Osadzie relacji uczymy się tworząc je w atmosferze wzajemnego szacunku, empatii, stawiając jednocześnie stanowczo granice. W naszym rozumieniu, czerpiącym z metod Pozytywnej Dyscypliny oraz Porozumienia bez Przemocy, doświadczanie różnych sytuacji społecznych: współpracy, konfliktu, dzielenia się odpowiedzialnością, stawiania granic jest niezbędne w budowaniu przez dzieci przekonania na swój temat i podejmowania decyzji dotyczących ich przyszłych zachowań. Dostrzegamy też, jak ważne dla dziecka jest poczucie przynależności do grupy oraz poczucie bycia ważnym w relacji. Rozumiemy, że zachowania dzieci wynikają z pragnienia realizacji tych potrzeb, dlatego chcemy wyposażyć naszych uczniów we właściwe narzędzia. Jednym z takich narzędzi jest empatia. Bliska jest nam taka definicja amerykańskiej badaczki emocji,
Brené Brown: „Osoby najbardziej empatyczne to te, które najmocniej wyznaczają granice”.
Granice wyznaczane stanowczo i jednocześnie uprzejmie pozwalają rozwiązywać problemy w relacjach, jednocześnie stwarzają warunki do tego, by uczyć się w oparciu o bliskość i zaufanie.
Kolejnym narzędziem, które wykorzystujemy we wzajemnym uczeniu się relacji, to model komunikacji, jakim jest Porozumienie bez Przemocy Marshalla B. Rosenberga. Umiejętności rozumienia, nazywania i komunikowania własnych potrzeb oraz potrzeb innych pozwalają dzieciom i dorosłym zrobić miejsce w sobie na różne, sprzeczne uczucia oraz rozwijają umiejętności wykraczania poza własny punkt widzenia.
Pielęgnujemy współodpowiedzialność za siebie oraz innych, mając przy tym pełną świadomość, że za relację z dzieckiem odpowiedzialny jest dorosły.