KONCEPCJA EDUKACYJNA „ŻYRAFIEJ OSADY”
Aktywną rolę ucznia w procesie uczenia się, która wpływa na wzajemne relacje pomiędzy uczniem i nauczycielem. Jest to relacja zbudowana na partnerstwie i współpracy. Obie strony odpowiadają za efekty wspólnie podjętych działań. Aktywność dziecka w edukacji ma kluczowe znaczenie i wynika z potrzeb: działania, ruchu, potrzeb poznawczych, a także biologicznych. Można powiedzieć, że aktywność dziecka jest naturalną drogą do poznawania i odkrywania świata.
ROLA NAUCZYCIELA
Nauczyciel inspiruje twórcze myślenie
Zakłada to odejście od poznawania gotowych instrukcji, powielania schematów. Nauczyciel w kontakcie z uczniami stosuje terminologię poznawczą typu : „jak myślisz?”, „sprawdź”, „przeanalizuj”, „ porównaj”, co daje możliwość stawiania pytań przez dziecko. Zgodnie z założeniami pedagogiki konstruktywistycznej umiejętność zadawania pytań umożliwia konstruowanie wiedzy przez dziecko.
Jednocześnie tą część podstawy programowej, której nie udało się zintegrować z metodą projektową realizowana jest w sposób tradycyjny lub metodami aktywizującymi.
Nauczyciel stawia dzieci w opozycji do ich dotychczasowych przypuszczeń
Pozwala to na tworzenie sytuacji problemowej, zachęca do poszukiwania i podjęcia czynności badawczych
Nauczyciel jest w dialogu z sobą samym i z uczniami
Rozwijanie umiejętności komunikacyjnych, zarówno na linii nauczyciel – uczeń jak i uczeń – uczeń, jest podstawowym warunkiem edukacji. Według Jaspera Julla ”Jakość dialogu między dorosłym i dzieckiem polega na woli i zdolności do obrony swojego punktu widzenia oraz do wysłuchania głosu drugiej strony”, obejmuje również pielęgnowanie różnic w myśleniu i odczuwaniu świata. Dialog jest też podstawą uczenia się poprzez współpracę, dlatego nauczyciel stwarza jak najwięcej warunków do pracy w małych zespołach, aby umożliwić dzieciom wymianę doświadczeń i poglądów. Dialog ułatwia nie tylko komunikowanie się czy wchodzenie w interakcje społeczne, ale sprzyja też rozwijaniu kompetencji emancypacyjnych, odwołując się do wolności ucznia i jego swobody działania.
Nauczyciel i uczeń tworzą odpowiednią „przestrzeń edukacyjną”
Nauczyciel dba, aby dziecko miało przestrzeń do zaaranżowania dla siebie. To po stronie ucznia jest odpowiedzialność za swoje materiały, swoje osobiste przedmioty, a także w ostatecznym etapie procesu za swoją edukację. Proces ten nie zawsze jest przyjemnym i gwarantującym sukces natomiast dla dziecka to jest nauka na przyszłość radzenia sobie z trudnościami jakie każdy człowiek spotyka na swojej drodze.